خواجه ای را بود هندو بنده ای


پروریده کرده او را زنده ای

علم و آدابش تمام آموخته


در دلش شمع هنر افروخته

پروریدش از طفولیت به ناز


در کنار لطف آن اکرام ساز

بود هم این خواجه را خوش دختری


سیم اندامی گشی خوش گوهری

چون مراهق گشت دختر طالبان


بذل می کردند کابین گران

می رسیدش از سوی هر مهتری


بهر دختر دم به دم خوزه گری

گفت خواجه مال را نبود ثبات


روز آید شب رود اندر جهات

حسن صورت هم ندارد اعتبار


که شود رخ زرد از یک زخم خار

سهل باشد نیز مهترزادگی


که بود غره به مال و بارگی

ای بسا مهتربچه کز شور و شر


شد ز فعل زشت خود ننگ پدر

پر هنر را نیز اگر باشد نفیس


کم پرست و عبرتی گیر از بلیس

علم بودش چون نبودش عشق دین


او ندید از آدم الا نقش طین

گرچه دانی دقت علم ای امین


زانت نگشاید دو دیدهٔ غیب بین

او نبیند غیر دستاری و ریش


از معرف پرسد از بیش و کمیش

عارفا تو از معرف فارغی


خود همی بینی که نور بازغی

کار تقوی دارد و دین و صلاح


که ازو باشد بدو عالم فلاح

کرد یک داماد صالح اختیار


که بد او فخر همه خیل و تبار

پس زنان گفتند او را مال نیست


مهتری و حسن و استقلال نیست

گفت آنها تابع زهدند و دین


بی زر او گنجیست بر روی زمین

چون به جد تزویج دختر گشت فاش


دست پیمان و نشانی و قماش

پس غلام خرد که اندر خانه بود


گشت بیمار و ضعیف و زار زود

هم چو بیمار دقی او می گداخت


علت او را طبیبی کم شناخت

عقل می گفتی که رنجش از دلست


داروی تن در غم دل باطلست

آن غلامک دم نزد از حال خویش


کز چه می آید برو در سینه نیش

گفت خاتون را شبی شوهر که تو


باز پرسش در خلا از حال او

تو به جای مادری او را بود


که غم خود پیش تو پیدا کند

چونک خاتون در گوش این کلام


روز دیگر رفت نزدیک غلام

پس سرش را شانه می کرد آن ستی


با دو صد مهر و دلال و آشتی

آنچنان که مادران مهربان


نرم کردش تا در آمد در بیان

که مرا اومید از تو این نبود


که دهی دختر به بیگانهٔ عنود

خواجه زادهٔ ما و ما خسته جگر


حیف نبود که رود جای دگر

خواست آن خاتون ز خشمی که آمدش


که زند وز بام زیر اندازدش

کو که باشد هندوی مادرغری


که طمع دارد به خواجه دختری

گفت صبر اولی بود خود را گرفت


گفت با خواجه که بشنو این شگفت

این چنین گراء کی خاین بود


ما گمان برده که هست او معتمد